Verboden sex sexs kijken

verboden sex sexs kijken

Gangbang rotterdam dikke tetten films


verboden sex sexs kijken




Sextortion is niet hetzelfde als grooming of sexting, hoewel het vaak samengaat. Voor meer hulp kun je terecht bij de instanties hieronder. Er zijn diverse meldpunten waar je terecht kunt voor hulp en advies over grooming, kinderporno, sextortion, loverboys en ander online seksueel misbruik.

Wereldwijd is het bekijken van porno een van de meest voorkomende activiteiten op internet. Ook jongeren kijken online naar porno. Het is een manier om te experimenteren op seksueel gebied.

Ouders zouden hun kind moeten voorbereiden op de beelden die zij op internet kunnen tegenkomen. Online daten is het leggen van contacten via internet om er een relatie aan over te houden. Dit gebeurt via datingsites en sociale media zoals Tinder. Uit onderzoek blijkt  dat de seksuele ontwikkeling van jongeren voor een deel verschoven is naar de online wereld.

Aan de ene kant biedt de online wereld meer mogelijkheden om contacten te leggen. Mede door de invloed van sociale media beginnen jongeren later aan seks.

Wees alert op nepprofielen en realiseer je het gevaar van afspreken met een onbekende. Ook bevat je profiel veel persoonlijke informatie. Dit maakt je kwetsbaar. Bedenk dat deze gegevens soms worden bewaard, ook lang nadat je je profiel hebt verwijderd. Sexting is spannend, maar kan voor vervelende verrassingen zorgen: Als de relatie uit gaat, kan het beeldmateriaal uit wraak via internet worden verspreid Officieel is sexting strafbaar als het om minderjarigen gaat.

Volgens het Wetboek van Strafrecht maak je kinderporno. Sexting kan heel leuk zijn Sexting is op zich een normaal verschijnsel.

Het probleem is dus niet sexting, maar shame sexting , oftewel het beschamen van mensen. Je kunt terecht bij meldknop. De kans op verdere verspreiding wordt kleiner Denk goed na voordat je uit de kleren gaat Toch een filmpje maken?

Houd je gezicht, tatoeages of andere duidelijke kenmerken buiten beeld Sextortion Sextortion is afpersing met een seksueel getinte foto of video. Dit kun je doen of laten Praat met je kind. Nee-zeggen is ook een optie Lees het uitgebreide dossier sexting van mediawijs. Iets andere verantwoordelijkheid, is het niet? Beroepshalve kom ik vaak genoeg in situaties dat ik seksueel contact met een jongen zou kunnen hebben.

Intimiteit ga ik niet uit de weg, een seksistisch getint grapje op z'n tijd ook niet. Ik ben niet zo krampachtig daarin als de meeste mensen met kinderen zijn en ik merk dat kinderen die open houding waarderen en daar ook meer openheid voor teruggeven.

Maar veel belangrijker vind ik het om hun grenzen daarin te respecteren en mijn eigen grenzen te stellen wanneer nodig. Ook dat weten kinderen te waarderen: Ze weten waar ze aan toe zijn en voelen zich veilig. Dat mijn grens voortkomt uit een extrinsieke motivatie doet daar niets aan af. Dat het mij in het verleden even moeite heeft gekost om die grens te leren stellen zal niemand verbazen; het is best even slikken als een geile elfjarige iets van mij wil en ik nee moet zeggen niet dubbelzinnig bedoeld.

Maar nadat ik die grens eenmaal gesteld had ging dat daarna veel makkelijker. Het is een prettig idee dat ik mijn eigen driften onder controle heb gezien mijn beroep en dat motiveerde mij extra om mij die grens eigen te maken. Nee, je hebt dat inderdaad niet letterlijk aangegeven. Maar ik ben ook niet van gisteren en je hoeft geen afgestudeerd gedragswetenschapper te zijn om te zien dat de reden die je nu geeft nog wel diepere gronden heeft.

Als je je daar niet zo van bewust bent of ze niet wil benoemen is dat natuurlijk prima, maar ik denk dat je er zelf meer aan hebt als je ze in ieder geval wel erkent. De meeste handelingen hebben vrij overzichtelijke gevolgen, en vormen geen grote risico's. Seksuele handelingen met kinderen vormen wel grote risico's, en vooral risico's die niet zijn in te schatten.

Je lijkt daar niet echt verantwoordelijkheid voor te willen nemen. Het lukt om respect te verdienen met uitkomen voor wat je doet, maar daarmee kan je je verantwoordelijkheid niet afkopen.

Ik weet niet of dat je bedoeling is. Ben in ieder geval benieuwd naar hoe jij dat ziet. Jij hebt het beter gelezen dan in-limboy. Ik kan dat doen omdat ik mijn plekje in deze wereld wil innemen en alleen ikzelf kan bepalen wat ik doe. Ik kan mijn gedrag niet door anderen laten bepalen. En dat vind ik prettig. Overigens heb ik in mijn profiel al drie keer de functie aangevinkt dat ik per mail bereikbaar kan zijn, dat werkt dus wss niet? Over de keus om geen seks te hebben met kinderen: Of zelfs vanuit andermans principes als ze er zelf niet uitkomen.

Als ik moet kiezen over of ik wel of geen seks met een kind ga hebben dan handel ik niet enkel vanuit mijn principes maar óók vanuit ervaring. Soms ook vanuit angst maar dat komt steeds minder voor. Die ervaring geeft mij een voorsprong qua kennis over de materie die gaat over de gevolgen van het hebben van seks met kinderen.

Dat die kennis mij -en anderen- het nodige 'gekost' heeft moge duidelijk zijn. Het is niet anders. Het is mijn weg. Ik zeg niet dat iedereen die weg zou moeten gaan. Maar ik kan niet anders. Het is voor mij geen keus; eerder een handicap. Toen ik nog jong was, heb ik in discussies vaak een definitie over vrijheid van handelen gehanteerd en deze luidde: Maar gaandeweg werd het me duidelijk dat het niet mogelijk is om op deze wereld je plekje in te nemen zonder af en toe een ander te kwetsen.

De kunst zit 'm er denk ik in om in een bepaalde mate rekening te houden met de wensen en gevoelens van anderen. Dat ik dat gaandeweg in steeds grotere mate ben gaan doen, spreekt boekdelen. Maar ik ben nog steeds een ongeleid projectiel. Ja, ik ken angst.

Maar het is cker niet continue en ik probeer zo min mogelijk primair vanuit angst te handelen. Uit de bovenstaande twee posts van in-limboy en Jorge heb ik een hoop vragen niet beantwoord en op een hoop zaken niet gereageerd.

Dat wil niet zeggen dat ik het met alles eens ben. Ook ben ik alsnog bereid om de vragen te beantwoorden. Maar het is me teveel om op alles te reageren, en zo'n uitgebreide reactie is hier ook niet op z'n plek. Ter afsluiting een citaat van een zeden-advocaat: Daarmee bedoel ik niet dat je daarom maar seks met kinderen moet hebben maar juist: Je neemt zelf de verantwoording? Hoe wil je je dan verantwoorden? Hoe reageer je als kinderen gaan aangeven zich slachtoffer te voelen.

Ik krijg de indruk dat je verzaakt verantwoording te nemen. De mate van rekening houden bepaal jij alleen? In hoeverre spelen de wensen en de gevoelens van de kinderen waar je seks mee hebt een rol? In hoeverre ben jij gevoelig voor de gevoelens van hun ouders en de omgeving. Je gokt met mogelijk rampzalige gevolgen. Nee, niet volledig, maar het is toch heel redelijk om rekening te houden met anderen.

Je woorden klinken zo egoïstisch. Dat je nu de mogelijke gevolgen beter kunt inschatten, of zo iets? Geen idee, het is me in de afgelopen twintig jaar nog niet overkomen. Ik hoop dat ik mijn gedrag dan niet ga verdedigen. Ik kan daar niet omheen gaan draaien.

Dat ik dat gokken noem, komt doordat ik van mening ben dat ik niet alle gevolgen van mijn handelen kan overzien. Dat blijkt nog steeds te kloppen omdat ik nog steeds met regelmaat met door mij gemaakte fouten wordt geconfronteerd.

Ik hoop dat dat blijft. Want op het moment dat ik terugkijk op een afgelopen jaar bijvoorbeeld en geen fouten meer constateer dan constateer ik daarmee ook het feit dat ik mijn vermogen om te leren waarschijnlijk ben kwijtgeraakt.

En dat zou ik bedenkelijk vinden. Het staat er wat klinisch maar ik houd inderdaad rekening met de wensen en gevoelens van anderen. En ik gaf met die zin aan dat het voor mij voornamelijk draait om de mate waarin ik dat doe.

En die mate bepaal ikzelf volledig inderdaad. Dat kan ik niet aan anderen overlaten. Ik ben niet trots op mijn ervaring maar wil er inderdaad mee aangeven dat ik mogelijke gevolgen nu beter in kan schatten dan als ik die ervaring niet had. Beste Meso, het is niet mijn bedoeling om rücksichtlos mensen te shockeren; ik probeer slechts zo 'clean' mogelijk te antwoorden en dat kan koud en klinisch overkomen. Daar probeer ik spraakverwarring mee te voorkomen. Ik probeer van daaruit dus ook niet mijn gedragingen te verdedigen maar de feiten voor zich te laten spreken.

Dus niet teveel zorgjes maken; ik ben een prima kerel. Mijn primaire reactie heb je inmiddels gehad. We zijn een dagje verder, ik ben op het werk weer best druk geweest met de juiste zorg zoeken voor misbruikte kinderen vandaag, een wat wrange manier om deze discussie in te stappen.

Gelukkig ben je voor mijn gevoel niet een brute misbruiker en kan ik deze gekke combinatie dus gewoon loslaten en proberen wat constructiever te posten. Allereerst een klein excuus. Mijn teamgenoten wezen mij er terecht op dat ik mijn privileges als teamlid niet mag gebruiken om een post die ik op persoonlijke titel schrijf kracht bij te zetten. Ik had mijn opmerkingen over je IP-adres niet moeten maken. Maar ik kan me niet aan het gevoel onttrekken dat je die verantwoordelijkheid niet neemt.

Daarvoor geef je eigenlijk al een uitleg in je reactie op meso:. Wat ik hier niet aan snap is het volgende: Je wordt geconfronteerd met je fouten, maar kiest ervoor om diezelfde fouten nog eens te maken zodat je er van kan leren. Ligt het aan mij, of is het vreemd om niet van je fouten te leren zodat je er de volgende keer dat je de fout weer maakt er weer niet van leert, omdat je er nog van wil kunnen leren, ergens in een soort van oneindige toekomst?

Mag ik het schematisch weergeven? Mijns inziens normale manier van leren van je fouten: In mijn interpretatie van jouw benadering wijk je ergens in het proces tussen het constateren van een fout en het leerpunt af van deze lijn om met een grote boog terug te keren naar je oude gedrag. Dat alles in de hoop dat je elke keer opnieuw weer kan leren terwijl je in praktijk toch hetzelfde leerpunt telkens weer tegenkomt.

Zou ik nog verder gaan theoretiseren dan kom ik uit bij Maslow: Het leren van fouten, weer nieuwe fouten tegenkomen en zo telkens jezelf weer verder ontwikkelen is zelfverwerkelijking. En daar doe je jezelf tekort. Het is niet per sé je weg, het is de weg die je kiest. Misschien is het de weg van de minste weerstand, maar elke weg heeft zijpaadjes. Ik kan er van meepraten. Ik ben iemand die heel erg een eigen weg zoekt. Die weg is soms een klein paadje en dus niet makkelijk te vinden, ik heb er af en toe een kapmes bij nodig, en af en toe blijkt mijn paadje ook dwars door een moeras te gaan.

Op dit moment loop ik over een hoogvlakte met een paar stevige wandelschoenen. Ik ben een beetje bang dat ik een ravijn tegenkom momenteel, maar los daarvan geniet ik van mijn mooie uitzicht en kan ik goed doorlopen. Dat ravijn is er overigens momenteel nog niet, helaas zijn het anderen die het dynamiet in handen hebben om het te creëren Maar ook dan vind ik wel weer een pad langs het ravijn, en misschien kies ik er wel voor om op de een of andere manier het ravijn over te steken.

Misschien doet het dynamiet het wel helemaal niet, zou ook nog kunnen. Het is mijn levensverhaal in een notendop. En daaruit voortvloeiend mijn levensmotto: Kies je eigen pad, en als dat er nog niet ligt, dan maak je het gewoon!

Je kan dus nooit zeggen dat iets 'nou eenmaal' je weg is. Je kiest zelf voor die weg. Maar je vergeet misschien om naar de alternatieven te kijken. Je kan ook een ander pad kiezen. En als dat er nog niet is, dan maak je het gewoon. Ik had vandaag ook kids over de vloer die niet alles in de schoot geworpen hebben gekregen. Gepraat over waar we volgende zomer op vakantie heen gaan, wat ik op het pedofilieforum doe en waarom en nog meer en lekker getjild. Excuus geaccepteerd, je was gewoon menselijk.

Gelijk ook maar mijn excuses voor alles, ook voor de toekomst alvast. Of ik die wel in voldoende mate neem. Is eerder aan de orde geweest. Maar ik ging daar toen niet op in. Daar is het misschien te vroeg voor. Ik denk dat ik die in voldoende mate neem. Dûh, anders zou ik ook geen leven hebben. Maar het is 'slechts' wat ik denk, anderen kunnen daar een andere visie op hebben en ik sta daar -binnen grenzen- open voor. Ik houd rekening met de wensen en gevoelens van anderen, bij de één wat meer dan bij de ander.

Hangt er van af hoe diep het contact gaat, simpel gezegd. Mensen kunnen -op basis van wat ze van me denken te weten- oordelen dat ik het er niet te nauw mee neem. Of dat ze zich daar zorgen over maken. Dat lijkt wel ondenkbaar te zijn voor jou, gezien deze uitspraak van je..

Stel nou dat ik gelijk van m'n fouten leer en m'n gedrag daar op aanpas, neem ik dàn wèl mijn verantwoordelijkheid? Wat normaal is, weet ik niet maar dit is zoals ik het doe iig. Er zijn nu eenmaal dingen die ik wil doen. Dus om er het beste van te maken probeer ik er maar het beste van te maken. Dat er mensen zijn die iets willen doen maar dat niet doen om er het beste van te maken, vind ik oké. Je bent iemand die z'n eigen weg zoekt en daarvoor zoek je het op zijpaadjes?

Ja, dat klinkt logisch. Je zou kunnen zeggen dat het voor mij een keus is om mijn eigen weg te gaan maar ik zie dat 'autistischer': Ik roei met de riemen die ik heb en probeer dat zo goed en nauwkeurig mogelijk te doen. Niet alleen omdat ik denk dat je je weg niet altijd te kiezen hebt, of daar van weg moet vluchten, maar ook omdat ik weet dat je de prijs moet betalen voor de weg die je gaat. Een mens heeft tenslotte niet alles maar voor het kiezen. Ik doe mezelf dus niet te kort.

Ik ga mijn weg. En dat is niet altijd de weg van de minste weerstand, Jorge. Of bedoel je dat een mens soms zijn weg niet moet gaan omdat dat wel eens teveel moeilijkheden op kan leveren? Je beeldspraak herken ik. Vooral de pieken en de dalen. Achter de geraniums gaan zitten kan altijd nog. Iedereen doet wel eens dingen die niet goed zijn. Als ik dat meen te doen en te moeten doen dan zorg ik er in ieder geval voor dat ik het zo goed mogelijk doe om er zo min mogelijk mensen zo weinig mogelijk mee te belasten.

Zijpaadjes zijn allesbehalve inferieur. Je moet alleen wel even de moeite nemen om ze überhaupt te verkennen. Ook het verhaal van gedrag, fouten, enz. Sorry voor het kriebelige taalgebruik. Als je geen andere keuze wil maken is dat een ander verhaal, maar zeg dat dan gewoon.

En motiveer het; maak het een onomstotelijk punt, om de strekking van jouw eigen woorden te gebruiken. Ow wacht heb even aandachtig teruggelezen , is er misschien een verschil in opvatting over wat we als 'fouten' beschouwen? Bedoel je dat jij seks met kinderen als fout beschouwt? En dat je dacht dat ik dat ook als fout zie?

In dat geval maak je een 'denkfout' want ik zie seks met kinderen niet altijd als fout. Om in je denktrant ff door te schieten omdat ik nu nog niet weet wat je dacht: Hmm ja, dat klinkt wel raar inderdaad. En je denkt dat ik het lastig vind om uit mijn gedragspatroon te komen? Maar ik wil helemaal niet uit mijn gedragspatroon komen. Hoe kan ik daar nu ontevreden over zijn?

Jij kiest wat je erover wil vertellen. Dit is absoluut geen antwoord op mijn vraag, maar als jij mijn vraag niet wil beantwoorden is dat jouw goed recht. Er is een verschil in opvatting in wat we als fout beschouwen, dat absoluut. Maar dat verandert op zich niets aan wat ik je vroeg.

Jij voelt dat je een bepaalde weg moet nemen, ik zet daar mijn vraagtekens bij. Of die weg nu 'fout' is of niet is daarbij eigenlijk niet eens relevant. Maar wel vraag ik me af hoe je "Ja, ik gok met kinderen als inzet" kan rijmen met "ik zie seks met kinderen niet altijd als fout".

Het komt op mij over als een contradictio in terminus. Overigens lijkt het misschien of ik heel erg tegen seks met kinderen ben, maar dat wil ik toch wat nuanceren. Ik denk ook dat het prima kan dat je seks hebt met een kind zonder het kind te beschadigen, zolang het de wens van dat kind is om seks te hebben en je daar respectvol mee omgaat, zonder dwang, verplichte geheimhouding en zonder persoonlijke grenzen te overschrijden.

Sandfort bevestigt dat ook. Alleen zoals de anonieme reactie ergens in deze thread al wel een beetje illustreert kan je gewoon niet weten of je een kind beschadigt. Ik wil wat jij doet, als ik het juist inschat, niet direct misbruik noemen, maar sluit me graag bij de term "gokken met kinderen als inzet" aan.

We zijn het daar dus over eens, alleen de conclusies die we daar uit trekken verschillen nogal. In de alinea hierboven vraag ik je daar eigenlijk ook al naar. Ik lees erin dat je gokken met kinderen als inzet heel acceptabel vindt, maar dat lijkt me nogal een stugge opvatting. Een nieuwe reactie van mij kan even op zich laten wachten; ik heb lekker een paar dagen vrij en ga die op leukere plaatsen dan thuis doorbrengen. Geniet van je vrije dagen, Jorge.

Thuis zou eigenlijk de mooiste plaats moeten zijn misschien! Om op je post terug te komen: Ja ik moet die weg gaan. Je zou kunnen zeggen dat ik ervoor kies om die weg te gaan. Komt op hetzelfde neer. Want ik ga die weg bewust immers. Mijn antwoord in de voorgaande post was er omdat ik dacht dat mijn vorige antwoord je niet beviel, ik kwam je enigszins tegemoet zeg maar. Sorry als ik je vraag niet naar tevredenheid kan beantwoorden.

Het 'ik gok met kinderen als inzet' en 'ik zie seks met kinderen niet altijd als fout' kan samengaan, denk ik. Ik zoek namelijk naar het beste resultaat voor alle betrokkenen, ook de ouders enzo.

Ik weet dat ik speel met vuur maar aan de andere kant weet ik door ervaring dat het niet altijd 'uit de hand' hoeft te lopen.

Mijn houding in het geheel kan kids en ouders een hoop ellende besparen. De houding van de kids en van de ouders spelen daar óók een rol in maar daar heb ik minder over te zeggen, alhoewel ik daarin manipuleer. Seks tussen volwassenen als ik mijzelf daar ff toe reken en kids hoeft niet per definitie slecht uit te pakken. Niet voor mij en niet voor de kids en niet voor de ouders en niet voor de familie en niet voor de rest van de maatschappij.

Ik zie 'al' twintig jaren dat dat kan, althans er zijn al twintig jaren geen klachten van 'mijn' kinderen. En de oudste is inmiddels Het kan ook wèl slecht uitpakken, zie daarvoor het verhaal van 'anoniem' en er zijn véél verhalen van die strekking. Ik kan mij toch niet aan de indruk onttrekken dat de man of vrouw waar 'anoniem' mee te maken had zich anders opstelde in het contact dan ik dat doe.

Dermate ongemakkelijk voelen 'mijn' kids zich niet onder ons contact, heb ik de indruk. Gokken is trouwens niet altijd fout want als je wint is er niks verloren. Alleen als je verliest dan is het fout.

Gokken met WAT dan ook vind ik 'acceptabel', tenminste als je een beetje weet wat je doet. Ik kan hoe dan ook een ander daar niet op veroordelen. Als volwassene seks hebben met een kind kan niet zonder dat kind met een verplichte geheimhouding op te zadelen, denken dat dat wel kan is een utopie.

Dat is nu eenmaal de prijs die je in het huidige klimaat daarvoor moet betalen. Raar dat je denkt dat juist dàt een vereiste moet zijn bij je keus om al dan niet seks te hebben met een kind. Want iets geheim houden is op zich niet schadelijk.

Dat wordt pas schadelijk als het geheim te groot wordt om te kunnen dragen zeg maar. Maar het klinkt wel raar op dit forum natuurlijk. Je vindt dus het hebben van seks met kinderen altijd fout maar toch vind je dat er uitzonderingen zijn? Er is een wezenlijk verschil tussen die twee en aangezien je dit blijft herhalen, zal ik er vanuit gaan dat je dit doodgewoon weigert te zien.

Als je blijft hameren op "ik moet die weg gaan" dan negeer je expres het feit dat jij de keuze hebt om die weg niet te gaan. Ik kan het niet anders zien. Dus ik weet niet meer of mijn analyse van gisteren en mijn eerdere aannames wel zo correct waren Nou, dan snap ik ook beter waarom bij de eerste keer dat iemand iets anders ik iets zei dat er "bijna niets was gebeurd", jij de behoefte kreeg om me direkt de les te gaan lezen. Ik neem aan dat je zelf ook de ironie van die situatie kan zien.

Met deze instelling is het namelijk een stuk onzekerder dat dingen goed blijven lopen, en kan je dus inderdaad bijna nooit zelfs maar een inschatting maken van de gevolgen.

Ik denk dus niet dat jouw 'leslezen' zin heeft, vanuit jouw instelling. Ik vraag me nu af of je verhaal over "dat niets zeker is en dat je moet uitkijken met verwachtingen" waar ik het als algemeen theoretisch verhaal helemaal mee eens ben , in dit geval een onderbewuste manier is om onder het tapijt te schuiven dat jij wel degelijk zelf keuzes hebt en daarmee invloed op de situatie.

En je verantwoordelijkheid dus weg te schuiven. Ik heb er gewoon geen zin in om te zeggen dat ik die keus maak, dat klopt niet voor m'n gevoel.

Alhoewel mijn hele verstand misschien wel zegt dat het een keus is. Dat het mijn weg is, is het antwoord dat ik geef; daar moeten jullie het mee doen. Waarom je geen verantwoordelijkheden kunt nemen voor iets als je ergens zonder keuze in belandt als zoiets al zou kunnen , begrijp ik niet. Verantwoordelijkheid nemen of dragen voor je gedrag kan altijd denk ik.

Bovenstaande postte ik omdat ik ervan overtuigd ben dat de meeste mensen hier naar leven. En ook omdat ik denk dat je bijna geen leven hebt als je je niet een beetje bezondigt aan de bovenstaande gedragingen.

Dwang uitoefenen hoeft dus niet altijd slecht te zijn. Denk ook aan de term 'manipuleren', een ander kan dat doen maar als men het zelf doet, heet het ineens beïnvloeden o. Mensen willen het gedrag dat ze vertonen niet graag benoemen met een woord dat bij veel mensen een negatieve klank heeft. Dat maakt een eerlijke discussie over wat er nu feitelijk aan de hand is soms moeilijk.

Als ik het lief zeg, is het dus de taalverwarring over de betekenis van termen die leidt tot misverstanden. Denk ook aan kindermisbruik dat door veel mensen gelijkgesteld wordt aan pedofilie. Mensen hebben er vaak een belang bij om zaken een bepaalde naam te geven omdat ze denken dat ze er voordeel bij hebben. Dat weten we toch? In de plaats van dat de discussie dan gaat om wat er eigenlijk echt aan de hand is. Het is nooit erg om te vragen wat iemand met een bepaalde term of uitspraak bedoelt zonder vanuit het gevoel te reageren dat enkel behoort bij de invulling aan de term die zijzelf er op dat moment aan geven.

Het lijkt wel of de vraag stellen wat iemand nu eigenlijk bedoelt, moeilijker is dan je mening te geven. En wat dat oplevert? Wel dat zou hier toch bekende materie moeten zijn, denk ik zo. Ofwel, je wilt het eigenlijk niet onder ogen zien, dat het een keus is, misschien? Wat zou dat betekenen Ik doe het er toch ook mee?

Of betekent dit "ik wil geen reacties hebben op wat ik schrijf"? Nee, en dat schreef ik dan ook niet. Het ging me om het feit dat je een keus hebt - en dat je dus verantwoordelijkheid hebt voor het feit dat je de situatie waarin je zit, deels zelf creeert.

Je schrijft dingen bewust op een gerichte manier op "Sandfort kan de pot op" expliciet in de context van 'seks met kinderen' bijvoorbeeld , maar als je reacties krijgt die daarop inhaken Kan ik weinig mee.

In de rest van je bericht, en eerdere berichten, was je m. Wat ik doe is een alternatieve blik geven op wat jij schrijft - daar is een forum voor. Ik heb niet ineens een hekel aan je, ofzo, als je dat soms denkt. De kritische noot was volgens mij gepast en in context. Dus wat je met die laatste zin wilt zeggen, zie ik niet. Toen ik 17 was, heb ik m'n broer een brommer van mij verkocht.

Een paar weken later werd hij overreden terwijl hij op die brommer reed. M'n moeder vond jarenlang dat ik verantwoordelijk was voor de dood van m'n broer.

Ik had er geen antwoord op. Op de rest van je post bezin ik me ff. Niet omdat het niet de moeite waard is om er op te reageren, integendeel. Maar ik probeer eerst ff op een rijtje te krijgen waar m'n fout in de communicatie ligt in het geheel. Zeggen dat een eigen visie hebben hetzelfde is als het afwijzen van andermans visie vind ik wèl aan de gepeperde kant eigenlijk, dat wil ik toch nog wel even kwijt.

Roderik, je zegt dat ik misschien wel iets onder een kleed schuif. Dat ik daaronder misschien schuif dat het misschien wèl mijn keuze was om in een situatie te gaan zitten die ikzelf gecreëerd heb. Maar schuif ik dan het feit dat ik een situatie heb gecreëerd onder een kleed? Of betekent dat voor jou dat het feit dat je een keus hebt, betekent dat je voor die keuze verantwoordelijk bent?

En hoe werkt dat dan in de praktijk, verantwoordelijk zijn voor een keuze? En wat is in de praktijk verantwoordelijkheid voor een situatie die jezelf creëert? Deze quotes zijn cheap. Je vult zaken in die er misschien helemaal niet zijn. En je doet alsof ik dingen bedoelde die ik niet bedoelde.

En van daaruit ga je dan verder redeneren en dan ook nog op een incriminerende manier. Wel apart dat je zo reageert op een post van mij waarin ik juist zeg dat het helemaal geen slecht idee is om eerst verder te vragen naar de bedoelingen van iemand -als je die niet geheel duidelijk zijn- alvorens te reageren Geldt helemaal als je je mening wilt ventileren, denk ik.

Daar ben ik het mee eens. Maar even een concrete vraag, omdat volgens mij iedereen hier dat wil weten: Je zegt, dat jouw manier van doen 'jouw weg' is. Je zegt ook, dat je gokt met kinderen. En je zegt óók, dat je verantwoordelijkheid neemt voor jouw daden. Als ik zou seksen met kinderen, en vanuit die situatie verantwoordelijkheid zou nemen voor mijn daden. Wat voor iets zou dat dan zijn? Andersom, stel dat of jij vanuit je huidige seks-situatie gééén verantwoordelijkheid meer zou nemen.

Wat zou dan het verschil zijn met wat je nu doet? Want behalve dat je het zegt , zie ik concreet niet wat dat zou moeten zijn. Volgens mij ligt het hele misverstand of een groot deel ervan dáár. Ro en Jorge zijn aan het psychologiseren geslagen omdat er iets niet 'in je klopt'.

Volgens mij en ik kan het mis hebben, maar het is een poging waard is dat jouw 'lack of verantwoordelijkheid', zoals zíj dat begrijpen. Nu wil ik dus eens vragen hoe jíj dat begrijpt. Je zegt, dat je denkt dat jij de verantwoordelijkheid in voldoende mate neemt. Misschien kan je dit concreet maken met een voorbeeld of twee. Want zonder die informatie is "ik gok, ik neem risico's" en "ik neem verantwoordelijkheid voor mijn handelen" niet zo goed te rijmen omdat je zelf de nadruk juist legt op de risicovol-heid ervan, en niet op de risico loosheid ervan die je vervolgens illustreert met teksten als "maar ik heb veel ervaring dus dat risico is heel klein" [more or less].

Je neemt -voor ons- niet zichtbaar verantwoordelijkheid, maar zegt alleen dat je het doet, zonder uit te leggen hoe dan wel niet.

Ben je tevreden als ik zeg dat ik ervoor kies om mijn eigen weg te gaan? Maar nu blijkt dus, dat je vindt dat je die keus niet maakt. Dat maakt dat ik dit laatste bericht alleen nog kan begrijpen als een soort: Jorge en Roderik merken op dat je de keus niet onder ogen wil zien , dat is hun verklaring voor het niet kunnen begrijpen van de twee dingen die je hier zegt. Ik vraag het je zelf. Waarom voel je dit zo? Indien je dit niet wilt be-antwoorden, dan is dat natuurlijk prima, maar dan kan ik op dit punt niet echt meer doorpraten, want ik snap je dan gewoon niet en kan je niet anders plaatsen dan onverantwoordelijk, of dat nou terecht is of niet.

Nja omdat het voor mijn gevoel geen keuze is. Het is gewoon mijn weg en ik ga 'm al vanaf m'n vroegste jeugd en ik kan me niet herinneren dat ik er ooit voor gekozen heb. Lui hier proberen met veel moeite en fantasie te introduceren dat het voor mij wèl een keus is zodat ze aan mijn gedachten een soort prijskaartje kunnen hangen. Tenminste zo lijkt het voor mij. Terwijl het eigenlijk helemaal niets uitmaakt of het nou wel of niet een keuze is; het gaat er immers om hóe je die weg gaat en wat dat voor jezelf en anderen aan kosten en baten met zich meebrengt.

Het simpele feit dat ik 'de weg van seks met kinderen' ga, hoeft toch helemaal niet te betekenen dat ik links en rechts penetreer en klaarkom met alles dat mijn pad kruist?

Ik kan toch alsnog afwegen wanneer wel en wanneer niet? Ik zei al eerder dat het voor mij geen keus was maar dat antwoord werd niet geaccepteerd.

Het was dus inderdaad een ongemeende sorry zo van: Maar ook daarna werd ik niet met rust gelaten.. Maar aan de andere kant: Op school op de vraag wie de koningin is, kan zulke manipulatie 'Je geeft het verkeerde antwoord! Maar bij een filosofische vraag? Je kunt toch wel je verantwoordelijkheid nemen als je gokt en er gaat wat mis?

Of denk je dat jij nergens risico's neemt? Of maak jij al je fouten bewust? En vlucht je dan weg als iemand je op je verantwoordelijkheden wijst? Of blijf je dan staan en zeg je: Ik vind het nemen van risico's en het nemen van verantwoordelijkheid dus goed te rijmen. Erg goed zelfs, want verantwoordelijkheid nemen heeft pas enig nut voor anderen als je iets te verwijten valt, als je een fout gemaakt hebt. En we lopen allemaal het risico een fout te maken.

Ook als de fout niet bewust was, blijft de verantwoordelijkheid. Of om het galanter te zeggen: Iemand die geen risico's neemt en nooit fouten maakt, kan best stellen dat hij verantwoordelijk handelt. Maar waar is die persoon dan eigenlijk wèl verantwoordelijk voor? Want over iemand die niets doet of alleen goede daden doet, praat je niet van: En zou zo'n persoon veel vrienden hebben?

Zou zo'n 'perfect' mens wel bestaan eigenlijk? Tja waar kan zoiets uit blijken? Uit daden denk ik. Kan ik die daden op dit forum vertonen?

Kan ik hier dus niet laten blijken. Hoe werkt het nemen van verantwoordelijkheid bij mij? Zoals ik al eerder zei: Dàt is een moment om verantwoordelijkheid te tonen. En dan probeer ik mijn mannetje te staan zoals dat heet. De fout bekennen en kijken wat er nog gered kan worden en daarin investeren.

Het hoe en waarom ik die fout gemaakt heb, doet niet ter zake. Want ik zag het nog niet als fout, dat bleek pas later. Inzicht in het hoe en waarom wordt wèl belangrijk op het moment dat je wilt bekijken hoe in het vervolg dergelijke fouten te voorkomen.

Nog maar even voor de duidelijkheid: Dat wil nog niet zeggen dat de situatie van kids bij de geringste fouten al gelijk onhoudbaar of onhanteerbaar is geworden; dat is m. En bij het bepalen daarvan neem ik de situatie van b. Op welke weg je ook loopt, fouten waar anderen de dupe van worden, maak je altijd. Wie dat ontkent, is een dwaas. Dus de weg die je gaat, is op zich niet fout maar de manier waarop je die weg gaat is van belang. Ik ben kort gezegd verantwoordelijk voor alles dat mijn handelen en mijn 'zijn' met zich meebrengt.

De mate waarin ik verantwoordelijk ben voor iets wordt ook bepaald door het handelen en 'zijn' van anderen. En uiteindelijk wordt de mate waarin ik verantwoordelijk ben ook bepaald door hoe anderen denken over het inschatten van de mate van mijn verantwoordelijkheid in expliciete gevallen. Ook al hebben ze het mis. Ik ga overigens op je vele overwegingen dat ik "zelf toch ook wel risico's moet nemen" niet in.

Dat lijkt me een triviaal feit en ik snap niet dat je het idee zou kunnen krijgen dat ik daar tegenin wil gaan. Dit neem ik even als de meest concrete beschrijving van wat voor jou "verantwoordelijkheid nemen" is. Klinkt goed, en plausibel. Maar toch mist er nog iets. Je kan bijvoorbeeld in een auto stappen, en vervolgens met plankgas een afrit van de snelweg op rijden, tegen het verkeer in.

Geweldig, wat een ervaring. Dan bots je, PLOF, en omdat jij zo'n hippe auto hebt met kooiconstructie en hypermodern safety belts houd jij er slechts een blauwe plek aan over. De inzittenden aan de andere zijde zijn minder fortuinlijk.

Bestuurder kapot, twee kinderen met gebroken armen achterin, de opa in de achterbak doet het ook niet meer. Nu kan je zeggen: DIT is het moment om verantwoordelijkheid te nemen. Pas als het fout gaat. Nu doe ik de boude claim: Volgens mij dien je je enigszins verantwoordelijk op te stellen bij het nemen van bepaalde risico's, ook vóórdat het fout gaat. Jij poneerde met een voorbeeld dat iemand die geen fouten maakt noch risico's neemt, niet echt meer ergens verantwoordelijk voor is:.

Maar ik denk dat dit slechts op gaat voor mensen die geen risico's nemen. Die bestaan niet, waarschijnlijk. Maar er is evident een vorm van gradatie. Mensen die bewust spookrijden zijn onverantwoordelijk bezig. Mensen die netjes rechts houden in het verkeer, zijn dat niet. Zelfs ookal bestaan er dan nog wel vergezochte risico's. Verantwoordelijkheid nemen hoeft dus niet alléén achteraf te zijn. Het lijkt me niet dubieus om te stellen dat je prima kan spreken van het nemen van verantwoordelijkheid bij het níet oprijden van die afslag, zelfs al heb je daar wel zin in - nog vóórdat er iets gebeurd is.

In andere situaties hoeft dit niet: Er is een risico dat een voetganger door rood rent en tegen je auto op knalt, toch is dat niet jouw verantwoordelijkheid op dat moment. Om bij het voorbeeld van de auto te blijven: Het heeft voor anderen welzeker nut als jij níet in de verkeerde richting die afrit op rijdt. Nog vóórdat je dat doet. Want als je dat wel doet, gaan er mensen dood. En als je dat niet doet, gaan zij niet dood. Die mensen hebben er baat bij dat jij vooraf je verantwoordelijkheid neemt door die oprit niet op te rijden.

Ookal weten zij dat niet, maar dat is irrelevant: Als je een revolver hebt met daarin 25 kogels en 1 briefje van 10 euro, en je schiet op iemand, dan kan je niet zeggen dat je daarmee verantwoordelijk bezig bent. Je kan achteraf verantwoordelijkheid nemen door te zeggen "ja sorry", maar je kan dat ook vóóraf doen door gewoon niet te schieten, en je te beseffen dat dat onverantwoord is om te doen.

Dit zijn extreme situaties natuurlijk, alleen om de mogelijkheid zichtbaar te maken, en te laten zien dat het een grijsgebied is van verantwoordelijkheid bij risico's, en niet zo simpel zwart-wit als "alleen als het fout gaat, kan je verantwoordelijk zijn".

Óók vooraf kan je verantwoordelijk zijn. Óók bij de beslissing wel of geen seks te hebben met een kind. Als je bijvoorbeeld vermoedt dat de baten voor het kind niet zo veel groter zijn dan bij knuffelen, maar de risico's vrij groot kutgevoelens achteraf of iets dergelijks , dan kan je vinden dat het niet hebben van seks een verantwoorde beslissing is.

Als je dat risico klein dunkt vind je het wellicht verantwoord utilistisch gezien althans om dat wel te hebben. Ben jij het hiermee eens? Met andere woorden, je moet eventjes concreet illustreren dat de baten groot zijn en de risico's erg klein. Oh nee, dat was geen keuze Hoe kan je verantwoordelijkheid nemen voor iets dat niet je keuze is?

Of als jouw hart klopt? Maar hangt dat niet af van jouw keus erin? Er is toch zeker wel een verschil in verantwoordelijkheid tussen iemand bewust knockout slaan met je elleboog, en precies dezelfde beweging en gevolgen per ongeluk te maken omdat je iemand de richting aanwees zonder te kijken, en precies dezelfde beweging en gevolgen maken in een epileptische aanval terwijl je niet bij bewustzijn bent? Jouw "aandeel" is, hoewel je lichaam nagenoeg hetzelfde deed, ongelijk, zou ik willen zeggen.

Komt dat niet neer op een soort van bewuste keuze of iets dergelijks? Wat is, in jouw opzicht, bewust-zijn nog, als je niet van mening bent dat je ook maar iets kan kiezen?

Bewust of niet-bewust een handeling doen, maakt uit, denk ik. Niet voor de gevolgen, maar wel voor jouw verantwoordelijkheid ergens in. Ik vermoed, om je tegemoet te komen, dat je van mening bent dat de 'verwachte uitkomst' van een bewust genomen gok, positief moet zijn. Mijn spookrijd-voorbeeld voldoet daar niet aan, en het 'met een goede ervaring in risico-minimalisatie' hebben van een seksueel contact met een kind, voor jou misschien wel. Misschien vind je wel zelfs dat de weging van de kosten van "de ander" de enige relevante weegfactor zijn: Maar als je kinderen hebt, moet je wellicht rekening houden met hen voor je je zoiets in je hoofd haalt, en niet zo'n onverantwoorde beslissing nemen.

Deze toestanden komen in je verdere post ook voor. Ik zei juist dat ik met ervaring te werk ga. Daar bedoel ik mee dat ik niet zonder voorbereiding handel. Ik zou het door jou genoemde kunnen doen maar dan op voorbereide wijze om negatieve effecten zoveel mogelijk uit te sluiten.

Net zoals een stuntman wel voorbereid met een auto over 4 andere auto's kan jumpen in een gecontroleerde setting. Maar gewoon op straat is het niet handig. Door de rest van jouw post en in het achterhoofd de vele reacties van anderen op dit punt ben ik ff de Van Dale gaan raadplegen:. Ik verstond onder verantwoordelijkheid nemen alleen het onder 1 genoemde. Excuses voor de daaruit ontstane misverstanden.

Het onder 2 genoemde noemde ik ook min of meer zorg en toewijding of hoe dan ook maar benoemde het niet als verantwoordelijkheid. Ik moet dus bekennen dat er inderdaad een vantevoren-verantwoordelijkheid was. Ik handelde er wel naar voor zover ik kan overzien maar wist niet dat het zo heette.

Ik heb niet gezegd dat seks hebben met kinderen een verantwoorde keuze is. Wat ik wel zei was dat het spelen met vuur is en dat je door ervaring het risico kunt miniseren of om het anders te noemen: Ik heb al geïllustreerd dat de risico's klein genoeg zijn om het hebben van seks met kinderen niet als 'no-go-zone' te zien.

Dat deed ik door te zeggen dat er al twintig jaren geen klachten van kinderen over mij zijn. Om op een ander onderdeel van je post in te gaan: Hoe ik verantwoordelijkheid moet nemen voor een keuze?

Ik zou het niet weten. Voor de gevolgen van die keuze kan ik wel verantwoording nemen. Om in je beeldspraak te blijven: Tenminste zo zie ik dat.

En ik maak plenty keuzes in mijn leventje. Maar niet elke keuze vindt even afgewogen plaats als de andere. Ga je ervan uit dat ik je goed genoeg ken daarvoor dan? Ik vind het een beetje flauw om iemand die niet zo in vrije keus lijkt te geloven te gaan psychologiseren als "afschuiven van verantwoordelijkheid" en "onderbewuste manier om onder het tapijt te schuiven" en zo.

Dat je het zo ziet begrijp ik, maar je moet een beetje uitkijken dat je dat als nieuwe 'these' gaat verdedigen.

Die these is van hem uit namelijk onweerlegbaar. Je kan opmerken dat je het zo zíet, maar je moet niet alles wat hij zegt in dat licht gaan interpreteren. Ik kan ook wel stellen, bij deze, dat jij een vieze manipulerende leugenachtige pedo bent.

En als jij dan "nietes" zegt, dan zeg ik: Daar kom je nooit meer uit, niet totdat ik met mijn botte kop van gedachten verander. Nouja, jij bent dus soms ook wel eens wat eigenwijs. Ik denk dat je Fluctuat iets meer credit moet geven. Hij schrijft dingen waarmee hij wel degelijk blijk geeft van enig zelf-inzicht, en ook van hoe de wereld werkt tot op het bittere toe , en dat is juist een teken dat hij wellicht in bepaald opzicht daadwerkelijk realistischer naar de wereld kijkt.

Sterker nog, hij heeft nagenoeg zonder problemen seks met kindertjes, iets waar jij alleen maar van kan dromen - daarmee kan ik jouw persoonlijke aanval naar hem toe overigens zeer gemakkelijk psychologiseren als gevolg van "jaloezie" of zo. Maar rot op, kom nou. Daar zou jij noch ik iets aan hebben. Met zijn houding is hij wellicht wel wat immoreler hoe realistischer je naar de wereld kijkt, hoe verbitterder je zou kunnen worden; want die moraal, die is nergens te vinden, en blijkt manipuleerbaar en verliest daarmee de soort-van 'heilige status' die het voor de meesten, bewust of onbewust, heeft.

Het is voor mij inderdaad zo dat zijn supposed 'verantwoordelijkheid nemen' voor mij niet te rijmen is met hoe ik dat begrip zie. Maar als hij geen direct antwoord kan geven, vind ik het 'laag' om het dan maar op te geven en hem niet verder tegemoet te komen, en juist allemaal wilde onderliggende theorieën waar hij niet vanaf zou weten, te gaan bedenken.

Er is een wezenlijk verschil tussen die beide inderdaad. Maar dat verschil maakt niets uit voor wat ik wezenlijk bedoel.

Jij weigert dat doodgewoon te zien. Dat je niet meer weet dat je in het verleden onjuiste dingen dacht of zomaar aannam, neem ik je niet kwalijk Ro.

Maar dat je zegt dat een keuze om iets te doen of niet te doen, hetzelfde is als verantwoordelijkheden afschuiven, blijft voor jouw rekening kerel. Toch wil ik het je best kwalijk nemen dat je niet verder wilt kijken dan je neus lang is 'ik kan het niet anders zien.

Thuis is ook mooi, ik houd ervan om van thuis een klein paradijsje te maken. Maar even weg zijn kan ook erg fijn zijn! De wereld heeft vele grotere paradijzen dan mijn eigen huis. Nee, dat komt dus niet op hetzelfde neer. Het zijn twee heel verschillende dingen.

Iets dat je moet kies je niet. Je kan niet verantwoorden waarom je "moet" - die vraag heb ik je gesteld maar wist je niet te beantwoorden. Je zegt eigenlijk dat je kiest, maar geen alternatieven hebt. Ik denk dat je de alternatieven niet ziet of niet wil zien. Je gaat je weg bewust, maar let niet op welke andere wegen er nog voor je open liggen. En daarmee creëer je voor jezelf ook een goedmakertje: Het is nou eenmaal mijn weg. Zijn vraag wat dat zou kunnen betekenen wilde je niet beantwoorden.

Ik kan niet anders constateren dan dat je blokkeert. Je hebt nooit naar de alternatieven willen kijken, je ziet ze niet of je wil ze niet zien. Of je bent helemaal niet in staat om verder te kijken. Dat weet ik niet. Helder is voor mij dat je deze weg neemt en voor jezelf verantwoord met dat het jouw enige weg zou zijn. Maar nee, het is een keuze , je kan er gewoon voor kiezen om morgen een totaal andere weg in te slaan. Ik zeg niet dat dat moet, maar constateer dat die optie in jouw vocabulaire nauwelijks voorkomt.

En ik vraag me af wat daar achter zit. Gokken betekent risico nemen. Dat is verantwoord als het risico acceptabel is.

Jij noemt het gokken acceptabel, ik kan daar niet in meegaan. Je zal altijd moeten beoordelen welk risico je neemt en of dat acceptabel is. Is het risico acceptabel, prima, gok maar raak. Maar is het dat niet, dan is het gokken toch ook onverantwoord? Je kan tijdens een heftige onweersbui door een weiland gaan rennen. Dan gok je erop dat de bliksem je niet treft. Dat kan je volgens jouw visie prima doen, want alleen als het fout gaat was het gokken fout.

En daar heb je dan geen last meer van want dan ben je hartstikke dood. Nee, in een heftige onweersbui door een weiland rennen is nou eenmaal 'donders' gevaarlijk. Dus doe je dat niet. En laten we elkaar geen mietje noemen: Je kiest daarvoor; je eigen lusten tegenover het risico op problemen voor het kind en jezelf.

Die keuze proberen te verantwoorden met quotes zoals bovenstaande twee kan ik niet anders beschouwen dan weglopen voor je verantwoordelijkheid. Jij vindt geheimhouding niet zo'n punt. Valt over te twisten. Ik vind het wel een punt omdat daarbij aantoonbaar psychologische schade kan ontstaan verhaal niet kwijt kunnen, daardoor blijven steken in verwerking, verstoring van het verwerkingsproces enzovoort. Of het gevoel hebben iets fouts, iets vies gedaan te hebben, anders mocht je er immers wel over praten.

En daardoor met een gekrenkt zelfbeeld leven. Het zijn maar mogelijkheden. Je vindt zelfs dwang en persoonlijke grenzen overschrijden niet zo'n punt. Dus je denkt dat je kinderen kan dwingen om seks met je te hebben zonder ze te beschadigen? Ik hoop nu heel hard dat dat niet op realiteit gebaseerd is. Tja, als je zo redeneert kan je lekker je gang gaan.

Je gaat een weg en sluit jezelf af voor de alternatieven.







Sexdate zonder inschrijving sex op zijn russisch


verboden sex sexs kijken